Listopad 2026 przynosi kolejne wyjątkowe jubileusze stulatek z Kujaw. Pani Cecylia Wudniak i pani Barbara Malinowska skończyły 100 lat. Za każdą z nich kryje się niezwykła historia. Obie doświadczyły trudów II wojny światowej, ciężko pracowały i przez całe życie troszczyły się o swoich najbliższych. Dziś natomiast mogą cieszyć się miłością kolejnych pokoleń swoich rodzin.

Jubilatki zostały uhonorowane Medalem Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego Unitas Durat Palatinatus Cuiaviano-Pomeraniensis. Z tej okazji odwiedzili je przewodnicząca sejmiku województwa Elżbieta Piniewska oraz członek zarządu województwa Marek Wojtkowski.

Cecylia Wudniak – 100 lat rodzinnego ciepła i kulinarnych talentów

Pani Cecylia urodziła się 4 listopada 1926 roku w Dziadowicach koło Kalisza, w województwie wielkopolskim. Dorastała w rodzinie Stanisławy i Franciszka Lewandowskich. Jej ojciec z zawodu był szewcem. Ponadto pani Cecylia miała czworo sióstr i brata.

Dzieciństwo przerwane przez wojnę

Młodość jubilatki przypadła na trudne lata II wojny światowej. Właśnie dlatego jej edukacja szkolna zakończyła się bardzo wcześnie. Już jako 13-latka rozpoczęła pracę w gospodarstwie niemieckiej rodziny. Zajmowała się przede wszystkim prowadzeniem domu i przygotowywaniem posiłków.

To właśnie wtedy zdobyła umiejętności kulinarne, które pozostały z nią na całe życie. Co ciekawe, mimo trudnych realiów okupacji dobrze wspomina czas spędzony u gospodarzy. Traktowali ją bowiem życzliwie.

Jako najmłodsza z rodzeństwa uniknęła wywiezienia na roboty przymusowe do Niemiec. Dzięki temu pozostała w kraju, choć jej młodość nadal była naznaczona wojennymi doświadczeniami.

Miłość, jedenaścioro dzieci i kolejne pokolenia

Po zakończeniu wojny pani Cecylia przyjechała w okolice Będzitowa w powiecie inowrocławskim. Odwiedzała tam siostrę. Właśnie podczas jednego z takich pobytów poznała Edmunda Wudniaka. Z czasem ich znajomość przerodziła się w miłość. Pobrali się w 1947 roku i wspólnie zamieszkali w Będzitowie.

Po ślubie pani Cecylia zajęła się prowadzeniem domu i wychowaniem dzieci. Jej mąż podejmował natomiast różne prace, między innymi w Państwowym Gospodarstwie Rolnym.

Małżonkowie wychowali jedenaścioro dzieci. Jednak na tym rodzinna historia się nie zakończyła. Z biegiem lat ich rodzina znacznie się powiększyła. Pani Cecylia doczekała się 22 wnucząt, 28 prawnucząt i 9 praprawnucząt.

Przez całe życie była osobą niezwykle pracowitą. Nie ograniczała się przy tym wyłącznie do obowiązków domowych. Chętnie pomagała również okolicznym gospodarzom i sąsiadom. Dzięki swojej życzliwości zawsze mogła liczyć na dobre relacje z ludźmi.

Klopsiki i bigos, których smaku nie da się zapomnieć

Szczególne miejsce w życiu jubilatki zajmowało gotowanie. Umiejętności zdobyte jeszcze podczas wojny wykorzystywała przez kolejne dziesięciolecia. Bliscy do dziś z uznaniem wspominają przygotowywane przez nią potrawy. Szczególnie zapamiętali klopsiki i bigos, które miały niepowtarzalny smak.

Rodzina zawsze była dla pani Cecylii największą wartością. Co więcej, jubilatka doskonale zna rodzinne koligacje i pamięta kolejne pokolenia swoich bliskich. Chętnie uczestniczy w imieninach, chrzcinach oraz innych uroczystościach. Lubi także spotkania podczas dożynek, majówek i lokalnych wydarzeń.

Bliscy opisują ją jako pogodną, życzliwą i otwartą kobietę. Mimo upływu lat zachowuje dobry humor i chętnie spędza czas z innymi. Obecnie jest otoczona troską córki Ewy oraz pozostałych członków rodziny.

Cecylia Wudniak, fot. UG Złotniki Kujawskie

Barbara Malinowska – 100 lat talentu, muzyki i miłości

Pani Barbara urodziła się 6 listopada 1926 roku w Chrustach koło Służewa, w powiecie aleksandrowskim. Była trzecim dzieckiem Marcjanny i Czesława Adamkiewiczów. Miała starszą siostrę Teresę i brata Jana, a także młodszą siostrę Helenę.

Wojenne wspomnienia i spotkanie z przyszłym mężem

Jej dzieciństwo również przypadło na czas II wojny światowej. Początkowo uczęszczała do szkoły podstawowej w Służewie. Niestety, naukę przerwał wybuch wojny. W tym trudnym okresie pomagała rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa, a następnie jako nastolatka rozpoczęła pracę w niemieckim majątku. Zajmowała się przede wszystkim sprzątaniem i prowadzeniem domu.

Jednak jedną z najpiękniejszych historii z młodości pani Barbary jest spotkanie z przyszłym mężem. Wszystko zaczęło się podczas zabawy, na której zaprezentowała swoje zdolności muzyczne.

Potrafiła grać na harmonii i pięknie śpiewać. Pewnego wieczoru jej siostra Teresa poprosiła ją, aby umiliła czas zgromadzonym gościom. Młodziutka Basia zaczęła grać i śpiewać. Wśród słuchaczy był Jan, który tak się nią zauroczył, że nie odstępował jej już na krok.

Tak rozpoczęła się historia ich miłości. Po wojnie młodzi zawarli związek małżeński. Następnie zamieszkali w Aleksandrowie Kujawskim, gdzie pozostali już na zawsze.

Własna działalność i kolejki klientów

Pani Barbara miała nie tylko talent muzyczny. Równie dobrze radziła sobie z szyciem i robieniem na drutach. Dlatego otrzymany posag postanowiła przeznaczyć na rozwój własnej działalności.

W Bydgoszczy kupiła maszynę do szycia oraz maszynę do robienia swetrów. Za pozostałe pieniądze nabyła ubrania i najpotrzebniejsze wyposażenie domu. Szybko okazało się, że była to bardzo dobra decyzja.

Jej umiejętności krawieckie i dziewiarskie zdobyły ogromne uznanie. Do pani Barbary ustawiały się kolejki klientów. Na zamówienie przygotowywała swetry, sukienki, bluzki, czapki i chusty. Każdy wyrób był niepowtarzalny, a przy tym wykonany z dużą starannością.

Szczególnie zapamiętała sukienkę z czarno-złotej włóczki, którą przygotowała dla siebie na rodzinne wesele. Wykonała ją w ciągu jednej nocy! Kreacja okazała się tak efektowna, że podczas uroczystości przyciągała uwagę wielu gości. Zamiast skupiać się wyłącznie na młodej parze, niektórzy podziwiali właśnie jej wyjątkową sukienkę.

Ponad 70 lat wspólnego życia i muzyczna pasja

Muzyka nadal zajmowała ważne miejsce w życiu pani Barbary. Wraz z mężem należała do zespołu pieśni działającego przy Domu Kultury w Aleksandrowie Kujawskim. Wspólnie występowali w różnych częściach Polski. Dzięki temu mogli rozwijać swoją pasję i dzielić ją z innymi.

Ich małżeństwo trwało ponad 70 lat. Wspólnie wychowali dwoje dzieci – syna i córkę. Ponadto doczekali się czworga wnucząt i dwóch prawnuczek.

Pani Barbara z ogromnym ciepłem wspomina swojego męża. Dzielili codzienne obowiązki, razem gotowali, sprzątali i robili zakupy. Był dla niej wyjątkowym partnerem, dobrym ojcem i dziadkiem. Niestety, podczas pandemii zmarł po ciężkiej chorobie.

Dziś pani Barbara pozostaje osobą pogodną i rozmowną. Nadal uwielbia śpiewać, a jej wspomnienia mogłyby wypełnić wiele godzin rozmów. Jej życie to historia zaradności, talentu, miłości do muzyki i przywiązania do rodziny.

Barbara Malinowska, fot. Mikołaj Kuras dla UMWKP

Medal Unitas Durat otrzymało już ponad 590 osób

Historie pani Cecylii i pani Barbary są częścią większej tradycji honorowania najstarszych mieszkańców regionu. Samorząd województwa kujawsko-pomorskiego przyznaje medale stulatkom od 2018 roku.

Wyróżnienie nosi nazwę Unitas Durat Palatinatus Cuiaviano-Pomeraniensis. Do tej pory otrzymało je już ponad 590 osób. Tym samym kolejne pokolenia mieszkańców regionu mogą zostać uhonorowane za wyjątkowy jubileusz i długą drogę życiową.

Co ważne, rodziny osób, które w najbliższym czasie będą obchodzić setne urodziny, mogą kontaktować się z Urzędem Marszałkowskim Województwa Kujawsko-Pomorskiego. Podobny kontakt jest możliwy również w przypadku innych starszych mieszkańców regionu.

Sto lat życia to tysiące wspomnień, doświadczeń i rodzinnych historii. Pani Cecylia i pani Barbara pokazują, jak wiele można przeżyć, stworzyć i przekazać kolejnym pokoleniom. Dlatego ich jubileusze są nie tylko powodem do świętowania, ale również okazją do poznania niezwykłych losów mieszkanek naszego regionu.