Ponad 10 000 osób w największym od niepamiętnych czasów marszu w naszym mieście. Marszu milczenia dla Klaudii. To, co zostanie z nami na zawsze, to przerażająca cisza, która towarzyszyła jego uczestnikom.

W morzu ludzi – polskie flagi, białe kwiaty, znicze, zaduma. Rzeka uczestników była tak ogromna, że gdy czoło marszu mijało plac św. Katarzyny, ostatni wciąż czekali pod pomnikiem Kopernika.

Wśród maszerujących widzieliśmy radnych jednej partii, młodych, starszych, całe rodziny z dziećmi. Wszyscy razem, w ciszy, oddaliśmy hołd ofierze okrutnej zbrodni.

Początkowo marsz miał poruszać się chodnikami. Ale nikt nie przewidział tak potężnej frekwencji – chodniki nie wystarczyły. W porozumieniu z policją kolumna ruszyła ulicami. I tutaj wielkie uznanie dla toruńskiej policji – błyskawicznie i sprawnie zabezpieczyli trasę marszu, umożliwiając jego bezpieczny przebieg. Policjanci byli obecni, pomocni, skuteczni. Brawo.

Na miejscu – Park Glazja – kwiaty, znicze, krzyż, hymn. Cisza. Wzruszenie. Zaduma.

Poza dwoma incydentami, z których nagranie już niedługo opublikujemy, marsz przebiegł spokojnie, bez polityki, bez frazesów. Po oficjalnym zakończeniu wielu uczestników pozostało, by w ciszy się pomodlić, zostawić światło pamięci.

I wtedy wydarzyło się coś, co zostaje z człowiekiem na długo. Gdy park już opustoszał, mieszkańcy pobliskich bloków przyszli, by ułożyć znicze, zebrać kwiaty. Ktoś przyniósł wodę, słoiki, naczynia. Kwiaty zostały wstawione do wody. Mały gest. A jednak wielki.

To jest właśnie solidarność, której się nie da wymusić. To prawdziwa wspólnota.
Toruń – jesteś wielki.
Toruń – dziękujemy.